Ξενη στην χώρα μου

954798_735904369758082_1299965219_n

Δεν μπορώ να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα.Στιγμιαιες.Γι αυτο συγχωρεστε με και θα σας τις παραθεσω με την σειρα που μου ερχονται.Οργή.Αγανάκτηση.Απόγνωση.Απορία.Λύπη.Δεν ξερω.Δεν ξερω τι να πρωτογράψω πως να αισθανθώ.Συγνωμη για την ελλειψη τονων συγνωμη αν δεν καταλαβετε αυτα που γραφω γιατι πνιγομαι απο τις σκέψεις.Ελληνες ,ξενοι,αλλοδαποι,ημεδαποι.Ποιος ορίζει τη ζωη τους? ποιος οριζει την γνώμη τους?που ζουμε?Ειναι μια απλή κατάσταση όλη αυτή που βιώνουμε?Δεν ειναι.Γιατι ο φοβος ή η δυναμη ορίζουν τις γνωμες πολλων από αυτών που γνωρίζουν πολλών απο αυτους που μπορούν να μιλήσουν για τα όσα συμβαίνουν με αποδείξεις?Εχουμε κλειδωθει έξω απο την πραγματικότητα και ζουμε μία πλασματική δική μας.Τι περιμένουμε να γίνει ακόμα?Πόσα έχουν ξεχαστει που δεν θα έπρεπε? Άνθρωποι που ήλθαν εδώ για το καλύτερο και συναντούν το χειρότερο. Οι ίδιοι οι ρατσιστές και «καθαροαίματοι» ακουν υβριστικά σχολια για την φάρα τους αντιδρούν ακραία και εμείς?αλλάζουμε κανάλι ή σκυβουμε το κεφάλι.Ηταν καποιος άγνωστος σήμερα,κάποιες που δεν ήξερα δεν ήταν δικος μου ανθρωπος προχωραω παρακατω.Εχθες έριξαν βόμβα δίπλα στο σπίτι μου σε μετανάστες.Δεν ηταν το δικό μας.Προχωράμε παρακατω.Σημερα σκοτωσαν το παιδι μου…Γιατί? ολα αυτα ηταν ενα γιατι ενα γιατι που δεν δόθηκε σημασία.Μια ψήφος χωρις ιστορία χωρίς σκέψη.Γιατι μητερα μας χτυπάνε?Γιατι μου σπάσανε το μαγαζί?Γιατί ξυλοκοπήσανε την γυναίκα μου στο δρόμο.Ο ρατσισμός και τα αίτιά του έχουν βαθύτερες ρίζες.Άγνοια.Αίσθηση ανωτερότητας και καταπάτησης δήθεν κατώτερων ανθρώπων.Η δική μου δικαιολόγηση?δεν υπάρχει.Δεν μπορώ να δικαιολογήσω όσους ψήφισανε την Χρυσή Αυγή.Κανέναν.Πατέρας μου ή μανα μου να ταν.Κανέναν.Απελπισμένο ή όχι.Νέο ή γέρο.Δεν μπορω να δικαιολογήσω το πως γεννηθηκε η δημοκρατία στην Ελλαδα και πεθαίνει στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων.Τυφλών Ελλήνων?Και κουφών?Κανείς δεν έβλεπε κανείς δεν άκουγε?κανείς δεν νοιαζότανε?αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχύλησε το ποτηρι ?και οι άλλες?δεν θελω να βεβήλωσω τη μνήμη κανενός.Όμως δεν ήρθε η ώρα να το κανουν και οι «μεγαλοι» αλλα και όλοι μας αυτό?τα οι δημοσιογράφοι,οι πολιτικοί,οι πνευματικοί ανθρωποι και τέλος ο καθένας μας?δεν ήρθε η ώρα να δούμε την αλήθεια?και όχι μονο γι αυτα τα κρούσματα για όλα?! Για την φτωχεια και την έλλειψη παιδείας που οδηγεί σε στείρες αντιλήψεις και απαρχαιωμένα φασιστικά αξιώματα?Λυπάμαι για τους δασκάλους που δεν σκίζουν τα βιβλία ιστορίας των σχολείων αν ακόμα διανέμονται και δεν μαθαίνουν την αληθινή ιστορία στους μαθητες τους.Όσο για τους δημοσιογράφους που ξέρουν και δεν γραφουν τους πνευματικους ανθρώπους που σιωπουν και δεν μιλουν να ανοίξουν τα σφαλισμενα,τσιμπλιασμένα μάτια των ανθρωπων ένα έχω να φωνάξω!ΜΙΛΗΣΤΕ!ΞΥΠΝΗΣΤΕ!ΑΦΥΠΝΗΣΤΕ!ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ! μην προσπαθείτε να βολέψετε τους κώλους σας σε μια καρέκλα!Αξιωποιήστε το χαρισμα της εκφρασης και της πειθους για καλο και λάβετε το ρολο που μόνοι σας διαλέξατε! και επιτελους μην κρυβετε πλέον οι πρώτοι απ αυτούς τους αστυνομικούς που προσχωρούν σε οργανώσεις ακροδεξιές,τους πολιτικους που διαφθήρουν κάθε στοιχείο της ανύπαρκτης δημοκρατίας μας και τα γεγονότα που δεν βγαίνουν ποτέ στο γυαλί ή στο ραδιόφωνο ή στην εφημερίδα…ελπίζω να μην προσέβαλα καποιον εκτος απο αυτούς που είχα προθεση.Οχι πως θα ιδρώσει το αυτι κανενός αλλα πιστευω πως ολοι μπορούμε να κανουμε καπου μπορούμε να προσφερουμε ετσι και η δική μου αγανάκτηση ελπίζω να ευοδώσει.Εγώ οτι είχα να πω το είπα.Για την Χρυση Αυγη.Και τους δημοσιογραφους.Και τους πολιτικους.Και την γενιά μου.Για τους ξενους.Ελπιζω μονο ο φοβος να μην μας παρει την φωνή και την ελπίδα. Ξενη ειμαι…εγω και η μητερα μου που ΔΕν ειναι Ελληνιδα…μονο εγω που πιό ξένη αισθανομαι και ας ειμαι μεσ’ την χώρα μου και ας ειμαι Ελληνίδα…

Καραγίαννη Ειρήνη 21/9/2013 11.56πμ Αθήνα καιροί παλιοί ανέρχονται στην μνημη μου απο ιστορίες χρόνων πισω που ακουγα μικρη….τελικα…η ιστορια επαναλαμβάνεται…

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Πολιτική, Σώπα.Μη μιλάς Ειρήνη, απόψεις

Ήλιος και αέρας. Παρελθόν και παρόν…

Σήμερα είπα να σας γράψω μερικές από τις σκέψεις μου… Χάζευα πάλι την όμορφη Αθηνά. Όμορφη. Ναι όμορφη θέλω να επιμένω πως μερικά σημεία της Αθηνάς ακόμα την κρατάνε στον “θρόνο ομορφιάς της”. Και μετά όπως συνήθως είδα το νέφος, την κίνηση, τα παλιά κτήρια που είναι παρατημένα όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, τα αρχαία αφημένα άδω και εκεί σε μοντέρνες άχρωμες προσθήκες… Τράβηξα δρόμο για την ακρόπολη…μόνη παρηγοριά μου όταν με πιάνει απελπισία για το πως κατάντησε η όμορφη και ιστορική αυτή που οι ξένοι ονομάζουν “στολίδι” Αθηνά μας…

Δεν βιάστηκα να ανέβω… είναι ωραία η ιδέα που είχαν να συμπληρώσουν τα κομμάτια σιγά-σιγά που λείπουν στο όμορφο μνημείο μας και να φάνει το μεγαλείο του… Χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν όμως πιστεύω πως το μεγαλείο της το έδειχνε και πριν… Άσε που αν χρειαστεί να συμπληρώσουν πραγματικά ότι λείπει…ε… μερικά μουσεία του εξωτερικού θα έπρεπε να αποχωριστούν μερικά εκθέματα τους… Κουνώ το κεφάλι δεν θέλω να σκεφτώ άλλο γι αυτά… προσχωρώ μετά την σκάλα και φτάνω απέναντι απ την Ακρόπολη στην απλά την μεγάλη… εκεί οπού φυσάει ο αέρας μέσα απ τα μνημεία και σου μιλάει για όλα αυτά που έχει δει στο περάς των αιώνων…πολύ θα ήθελα να μην γίνεται αυτό μονό στην φαντασία μου…

Κάθομαι σε ένα παγκάκι εκεί… με βλέπει ο Ήλιος και ακούει τις σκέψεις μου ο αέρας… δυο στοιχειά που εύχομαι να μην λείψουν ποτέ απ την Ελλάδα… γι αυτό γίνεται τόσο άχρωμη σιγά-σιγά… τα παλιά κτήρια ήταν ταπεινά, μικρά αλλά και τα πλούσια αν μπορώ να τα πω έτσι. Ήταν χαμηλά να χωράει η καλημέρα του Ήλιου και ο χαιρετισμός του άνεμου τα πρωινά…σήμερα οι πολυκατοικίες μάχονται για το ποια θα κρύψει τον ήλιο απ την άλλη και εν τέλη ποια θα τον κρύψει μια και καλή…

1

Μετά σκεφτόμουν τρία πράγματα… Την φιλοσοφία… Από δω δεν ξεκίνησε? Πλάτωνας, Ξενοφών, Αριστοτέλης, Σωκράτης, Θαλής… λίγοι απ τους πολλούς… και με ποιο θέμα δεν ασχολήθηκαν…και εμείς…οι περισσότεροι από μας πλέον φιλοσοφούμε το πως θα πληρώσουμε τους λογαριασμούς, πόσα κιλά κρέας μπορώ να πάρω από το σουπερ μάρκετ και να μου μείνουν να περάσω και την εβδομάδα, πως θα στείλω το παιδί μου φροντιστήριο αφού δεν υπάρχουν λεφτά… πως θα επιβιώσω εγώ ο ίδιος και η οικογένεια μου αν μείνω χωρίς δουλειά…

Την αστρονομία… Δεν νομίζω να σας έχω αναφέρει άλλη φόρα την μεγάλη μου αγάπη για τα άστρα… πάντα ρώταγα από μικρή τον πατέρα μου όταν ήμασταν ξαπλωμένοι βραδύ στην παραλία στο νησί “μπαμπά πιο είναι εκείνο και ποιο το άλλο…”και εκείνος καθόταν με τις ώρες να μου εξηγήσει “αυτή είναι η μεγάλη και η μικρή άρκτος και της καταλαβαίνεις αν κοιτάξεις εκείνο το σημείο…” ακόμα το ψάχνω αυτό το σημείο ακόμα ψάχνω να τις βρω…αλλά όχι εδώ! εδώ με το ζόρι θα βλέπουμε σε λίγο το φεγγάρι και δεν είμαι υπερβολική! φέτος που πήγα σ ένα νησί έτριβα τα ματιά μου! δεν πίστευα ότι έχω ξαναδεί μικρή έναν ουρανό που να χωράει τόσο πολλά αστέρια! και η αστρονομία έχει πατρίδα την Ελλάδα και πλέον ο ρομαντισμός μας χάνεται κάτω από ροδοπέταλα και κεριά υπό το φως ενός ιταλικού (που μονό ιταλικό δεν σερβίρει) εστιατορίου… “που ο χρόνος και η ταλαιπωρία να κατεβούμε μέχρι τις παραλίες, μετά πως θα γυρίσουμε, αστό καλυτέρα, που να ταλαιπωριόμαστε να πληρώνουμε και ταξί διπλή ταρίφα για ένα ρομάντζο τι λες ρε παιδί μου…”

Και τέλος έρχεται η Δημοκρατία… δεν θέλω να πω τίποτα γι αυτήν , για τους μισθούς πείνας, για τον λαό μας που δεν αντιδρά (ποσό ακόμα;), για την εξαθλίωση και την γενιά μου που οι περισσότεροι συζητάμε ενώ βγαίνουμε για καφέ για το πως θα αντιδράσουμε, πως θα εξεγερθούμε, πως θα εναντιωθούμε, αλλά αν συνεχίσουμε να το συζητάμε λίγα χρονιά ακόμα θα φορέσουμε και εμείς παντόφλες και θα καθόμαστε στον καναπέ μας άπραγοι… Σαν λαός κάνουμε τα πάντα για να μοιάσουμε, να γίνουμε Ευρωπαίοι απαξιώνοντας και ξεχνώντας το παρελθόν μας ή άλλες φορές το θυμόμαστε και μένουμε προσκολλημένοι σ αυτό παίρνοντας άφεση αμαρτιών λόγο πολιτισμού και ιστορίας για τα τωρινά μας λάθη…

Άραγε δεν μπορεί να συμβαδίσει αρμονικά το παρελθόν και το παρόν για να έρθει το μέλλον… Όπως τόσους αιώνες ο Ήλιος συμπορεύεται με τον αέρα και ας καίει αυτός και ας δροσίζει εκείνος… μαζί έχουν γράψει ιστορία…

2

Σώπα, μην μιλάς Ειρήνη

1 σχόλιο

Filed under Σώπα.Μη μιλάς Ειρήνη, απόψεις

Τα αγγελούδια της καρδιάς μας

297675-fallen-angel

 

Το καντηλακι μας εχει προκαθορισμενη διαρκεια…
το μονο που ξερουμε απ τη μερα που γεννιομαστε ειναι πως καποια στιγμη θα σβησει.
Για αλλους νωρις για αλλους πολυ πολυ αργα για αλλους επωδυνα και για αλλους ανωδυνα.
Για ολους οσους μενουν πισω τους επωδυνα.
Σκεφτομουν το αγορι που εφυγε,τον Τομας,και σκεφτομουν ολους αυτους τους ανθρωπους που καθημερινα δινουν τη μαχη τους με τη ζωη,ολων μας…και που φορες δεν σκεφτομαστε πως μπορει καποια στιγμη  να χασουμε.
Πολλοι ανθρωποι μετα απο καποιο θανατο ενος αγαπημενου τους ή μετα απο καποια αρρωστια σοβαρη δεν αλλαξαν τροπο σκεψης;Ορισμενοι και ζωης;
το θεμα ειναι γιατι τοτε γιατι οχι πριν…πρεπει να χασουμε κατι για να μαθουμε να το εκτιμαμε;και τοτε που το μαθαινουμε συνειδητοποιουμε πως δεν μπορουμε πλεον να κανουμε τιποτε;
μετα απο το θανατο δικων μου ανθρωπων που ολοι λιγο ή πολυ χωρτασανε καπως τη ζωη τους και δεν εφυγαν οπως ο Τομας οπως παιδια και νεοι απο δυστηχηματα απο αρρωστια οπως αλλοι ανθρωποι που ταλαιπωρουνται ως την τελευταια τους ανασα…παντα σκεφτομουν καλυτερα αυτοι που ζησανε τη ζωη τους απο καποιο μικροτερο που δεν θα χε προλαβει να ζησει ή να δει πολλα…οχι πως σου απαλυνει τον πονο μια τετοια σκεψη αλλα προσωρινα σ’ανακουφιζει…
Η γιαγια μου η Φλωρα ελεγε πως φτανει ενας ανθρωπος να κανει μια βολτα στο νοσοκομειο και στο νεκροταφειο για να γινει καλυτερος ανθρωπος…δικιο και αδικο μαζι…ποσες φορες οταν αντριμετωπιζουμε το θανατο κατα προσωπο δεν λεμε “θα αλλαξω αυτο,εκεινο,το αλλο¨…ποσες…και τις περισσοτερες δεν αλλαζουμε τιποτα…ποσες φορες αναβαλλαμε κατι γιατι “υπαρχει χρονος” και “οχι σημερα και αυριο μερα ειναι¨…δεν λεω ολα θελουν μετρο ουτε να προκαταβαλλεται κανεις αρνητικα ολη την ωρα ουτε να σκεφτεται ομως παντα με τη λογικη “υπαρχει και το αυριο”τουλαχιστον αυτο πιστευω…για τα σημεντικα πραγματα παντα υπαρχει χρονος…τον βρισκουμε εκει που δεν πιστευουμε οτι εχουμε αρκει να το θελησουμε…η γνωμη μου ειναι αυτη…
Ζηλεψα πολλες αγκαλιες που δεν εκανα σ’ανθρωπους που τωρα δεν εχω εδω και προσπαθω να μην ξανακανω τα ιδια λαθη…
Γιατι μπορει να υπαρχουν αγγελοι να μας φυλανε και να μας προσεχουν εκει ψηλα αλλα εχουμε ξεχασει τους αγγελους μας πολλες φορες που περιμενουν να παρουν απο μας μονο τη χαρα μας, το χαμογελο μας, μια κουβεντα μας, ενα χαδι μας…

οι αγγελοι μας ειναι παντα στην καρδια μας και το σημαντικο ειναι να τους ζουμε οσο τους εχουμε εδω κοντα μας και μετα…οταν πια φυγουνε να πανε εκει που ανηκουν να τους κρατησουμε για παντα ζωντανους μες την καρδια μας…

Σώπα μην μιλάς Ειρήνη

1 σχόλιο

Filed under Σώπα.Μη μιλάς Ειρήνη, απόψεις, ιστορίες

Η σιωπή των…

silence

Κλεινω τα ματια μου και δεν μιλω.
Δεν θελω να μιλησω.
Φοβαμαι.
Ετσι και αλλιως αν μιλησω δεν θα αλλαξει κατι.
Το αιμα μου αλλωστε δεν ζηταει συζητηση.
Ζηταει εκδικηση.
Ζηταει λυτρωση,παρηγορια,ανακουφιση απο την αδικια που ζω που εζησα που θα ζησω.
Δεν εχει σημασια πια.

Τοσα χρονια αυτο εκανα.
Οταν με πειραζαν τα παιδια στο σχολειο και με χτυπαγαν.
Οταν στο σπιτι μου το χερι δεν σηκωνοταν για χαδι.
Οταν στο σχολειο οι δασκαλοι αδιαφορησαν με την σιωπη μου που τους διευκολυνε να συνεχισουνε το μαθημα του.
Οταν στην δουλεια μου πρωτη φορα με κανανε ξεφτιλα με το μισθο που μου διναν απλα για να πειναω παραπανω απλα για να σερνω τα ποδια μου για αλλη μια φορα ρεζιλης και ερμαιο της καθημερινοτητας που με επνιξε.
Οταν με πιεσαν με το ζορι να κανω κατι που δεν ηθελα.
Και ανοιξα τα ποδια μου σε μια σκοτεινη γωνια αναμεσα σε πνιγμενα κλαματα.
Και πουλησα λιγη λευκη σκονη για πολλα μαυρα χρηματα.
Που εμπορευτικα σαρκα για τη σαρκα.
Που φωναξα για να ακουστω ενω ειχα απο πανω και αδικο.
Οταν χτυπησα τη γυναικα μου χωρις λογο.
Οταν μας παρατησε ο πατερας μου και εβρισκα απο τοτε την μητερα μου καθε φορα που γυρναγα απ το σχολειο να πινει.
Οταν με τη σειρα μου εδειρα ενα πιο αδυναμο παιδι.
Απλα ετσι για να δειξω εγω τη δυναμη μου.
Οταν μεγαλωσαν πια τα παιδια μου και τα ιδια με τη σειρα τους σηκωσαν χερι πανω μου γιατι τα εκνευριζα οπως με εκνευριζαν μικρα εμενα και σηκωνα και εγω το χερι μου με τη σειρα μου.

Τωρα πια δεν μιλαω.
Ειναι το χωμα βαρυ και μου πιεζει το στομα.

Ειναι βαρυ για καθε φορα που γυρησα το κεφαλι μου αλλου μπροστα σε κατι που επρεπε να μιλησω,για καθε φορα που εξεφτελιζα ο ιδιος τον εαυτο μου με τις πραξεις μου για καθε μερα που με κανανε πιονι τους και δεν αντισταθηκα..

Σώπα μην μιλάς Ειρήνη

1 σχόλιο

Filed under Σώπα.Μη μιλάς Ειρήνη

Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει

00000fg2hfghf5h

Κάθε κρίση έχει την αισθητική που την εκφράζει. Το κραχ του ’29 γέννησε έναν Μπρεχτ. Το δικό μας έναν Λάκη. Ίσως όμως το ’29 να μην εκτιμούσαν, οι σύγχρονοί του, τον Μπρεχτ όπως εμείς σήμερα, που το πέρασμα του χρόνου απέδειξε ότι η λάμψη του χρυσού είναι αιώνια. Ίσως κάποια στιγμή, μετά από δεκαετίες, ο Λάκης να αναγνωριστεί για το ταλέντο και την προσφορά του.

Είχα καιρό να παρακολουθήσω εκπομπή του. Μπορεί και πάνω από ένα χρόνο. Ποτέ δεν μου άρεσε το «Τσαντίρι». Βλέπεις, έχω πάψει από καιρό να γελάω με αστεία με γιαγιάδες ή κλανιές ή ακόμα με γιαγιάδες που κλάνουν, έχω βαρεθεί να αισθάνομαι υποχρεωμένος να μπω στο παιχνίδι των διάφορων προσωπικοτήτων της trash tv, (έστω και από το ρόλο του υπεράνω, του κριτή, του γαμάτου και ψαγμένου τηλεθεατή) που ο Λάκης φροντίζει να βάζει στο σπίτι μας κάθε βδομάδα, με έχουν κουράσει τα γεμάτα κενό οργισμένα λογύδρια του, έχω σιχαθεί αυτό το deja-vu που μου προκαλούν ορισμένες ατάκες που έχω ακούσει ή διαβάσει αλλού και τις αντιγράφει στυγνά. Με λίγα λόγια, ο Λάκης δεν βγάζει πια γέλιο. Δόξα τω… διαδίκτυω μπορείς σήμερα να βρεις τρομερά πράγματα, αυθεντικά αστεία ή σατιρικά με τα οποία θα γελάσεις ή θα προβληματιστείς, χωρίς αυτός που τα μεταφέρει να μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό: «Η ΣΑΤΙΡΑ».

Έβλεπα σήμερα στο Τσαντίρι ένα παράξενο σκετς. Ο Καλυβάτσης gay (ας σταματήσει πια αυτό το στερεότυπο, έπαψε να είναι αστείο από καιρό) ντυμένος με την ναζιστική σημαία, ο Λαζόπουλος φυλακισμένος ντυμένος με στολή της Βέρμαχτ και ο Ζουγανέλης σε ρόλο Ότο Ρεχάγκελ, επίσης ντυμένος ναζιστικά. Οι διάλογοι που ακολούθησαν ήταν ένα κράμα στερεότυπης και κουραστικά επαναλαμβανόμενης μανιέρας, με ολίγη από σάτιρα καφενείου, και μπόλικο ντανταϊσμό. Το πράγμα δεν τραβούσε. Πόσο να γελάσεις με μια «αδερφή» που εκφράζει την σύγχρονη Ελλάδα που υποφέρει από την νέα ναζιστική Γερμανία; (τίποτα πιο πρωτότυπο δεν μπορούσες να σκεφτείς ρε Λάκη;)

Όμως ας αφήσουμε το «καλλιτεχνικό» μέρος του σκετς και ας πιάσουμε λίγο το πολιτικό:

Οι Γερμανοί θέλουν να μας πηδήξουν, να μας στήσουν στα τέσσερα. Εμείς είμαστε αδερφές, κραγμένες, αλλά παρόλα αυτά δεν θέλουμε να μας πηδάνε οι Γερμανοί. Ταυτόχρονα αποθεώνουμε τους Κύπριους που είπαν «νάιν» και που για αυτό τους πήδηξαν οι Γερμανοί, οι οποίοι πήδηξαν και εμάς γιατί τους είπαμε «γιαααα». Μέχρι στιγμής το συμπέρασμα είναι πως ό,τι και να πεις στους Γερμανούς θα σε πηδήξουν.

Άρα πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και να τους πούμε «νάιν», για να μας πηδήξουν όπως τους Κύπριους μάλλον, γιατί πιθανόν στο πολιτικό υποσυνείδητο του Λάκη οι Γερμανοί να είναι σαν τους βιαστές που αφού δεν μπορείς να τους αποφύγεις πρέπει να τους απολαύσεις.

Αυτό το κενό νοήματος παραλήρημα ομοφοβικής σάχλας, δεν ήρθε από το πουθενά. Πηγάζει απευθείας από την πολιτική σκέψη του Λάκη, η οποία όσο διαρκεί η κρίση αποδεικνύεται και πιο νηπιακή. Μέχρι τώρα είχαμε μπόλικη αντι-Μέρκελ, η οποία διανθιζόταν με πολύ από «χαζό Γιωργάκη», λίγο «κλέφτες πολιτικούς», αρκετές δόσεις «κακής Αριστεράς που δεν τα βρίσκει», λίγο «πλατεία» και γαρνίρισμα με συνομωσιολογίες. Τώρα ξαφνικά, λίγες ημέρες μετά τα πανηγύρια για την…κυπριακή αντίσταση και αφού τελικά οι αντιστασιακοί δεν μας βγήκαν και πολύ αντιστασιακοί, ο Λάκης ξαναβάζει απέναντί του την Άνγκελα Μέρκελ και την ξεσκίζει. Τρία χρόνια κρίσης και ο Λάκης δεν έμαθε τίποτα. Ούτε όταν τον πρόδωσε ο Ολάντ, οι Ρώσοι, οι Αγανακτισμένοι, το καλό ΠΑΣΟΚ που θα μας έσωζε από το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Κουβέλης, και όποιος άλλος κατά καιρούς έγινε το ποιητικό αίτιο μιας από μηχανής λύσης που θα ερχόταν από ένα απροσδιόριστο μέλλον να μας λυτρώσει από μια απροσδιόριστη κρίση.

Το επίπεδο της αισθητικής, της τέχνης και του πολιτισμού είναι δεμένο με το επίπεδο της ταξικής πάλης. Όσο «ξύλινο», «παλαιολιθικό» και ξεπερασμένο κι αν ακούγεται. Οι Μπρεχτ, οι Λόρκες, οι Θεοδωράκηδες, οι Ξυλούρηδες και οι Ρίτσοι δεν βγήκαν από μόνοι τους, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Γεννήθηκαν καλλιτεχνικά σε εποχές ταραγμένες άρα και έντονες. Η ένταση τράβηξε στα άκρα το ταλέντο τους και έγινε το καλούπι για να σμιλευτούν τραγούδια, ποιήματα, θεατρικά με την πραγματική ζωή των πραγματικών ανθρώπων. Η σημερινή εποχή έχει φορέσει έναν κιτς τηλε-μανδύα πάνω στα πάντα. Ο Λάκης είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας καλλιέργειας ηλιθιότητας από την οποία αν δεν απαλλαγούμε θα μας κάνει ένα με αυτήν πιο γρήγορα κι από την κλανιά της γριάς.

Πηγή | 2310net.wordpress.com

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική, απόψεις, Kyklothymikos

Ο παραλογισμός της ακόρεστης επιθυμίας για πλούτο

Η αφορμή για να γραφτεί αυτό  το κείμενο,ήταν ένα απλό και σινάμα τόσο σημαντικό ντοκυμαντέρ που προβλήθηκε μεσούσης της εβδομάδας από γνωστό,ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό όπου παρουσιαζόταν η ζωή εκατοντάδων παιδιών σε μία από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου,τη Σιέρα Λεόνε.Πρόκειται για ένα κράτος όπου το προσδόκιμο ζωής είναι 41,2 χρόνια ενώ για το έτος 2006 διέθετε το χαμηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης ανάμεσα στις 179 χώρες.Τα αίτια για τους παραπάνω αριθμούς πάνω-κάτω είναι γνωστά:φτώχεια,κοινωνικές ανισότητες,ο δεκαετής εμφύλιος πόλεμος της περιόδου 1991-2000,το γεγονός ότι ήταν βρετανικό προτεκτοράτο και αποτελούσε θύμα  χειραγώγησης και  εκμετάλλευσης έως το 1961,το υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού κτλπ.Παραδείγματα χωρών σαν τη Σιέρα Λεόνε υπάρχουν πολλά,πρόκειται κυρίως για τις αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες αποτελούν ιδανικό θήραμα για μία σειρά πολιτικών από πολυεθνικές εταιρείες και άτομα που διαθέτουν μεγάλο μέρος πλουτοπαραγωγικών πηγών και ελέγχουν έμμεσα τη διακίνηση του χρήματος.Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού συγκεντρώνει ένα υπερβολικά  δυσανάλογο ποσό ,την ώρα που για πολλούς άλλους λόγους η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου στερείται μία σειρά δικαιωμάτων και βασικών συνιστωσών επιβίωσης.

starving-children-1

Αρχικά, ως αιτιολόγηση της διαπίστωσης ότι μεγάλο μέρος του πλούτου που παράγεται βρίσκεται στα χέρια λίγων ανθρώπων, παρατίθεται ακολούθως η λίστα με τους 10 πιο πλούσιους ανθρώπους σύμφωνα με έκθεση του περιοδικού Forbes και του δικτύου Bloomberg.
Χωρίς τίτλο
Χωρίς τίτλο 1

Παράλληλα,στην ίδια κατεύθυνση  το 0.5% των κατοίκων της γης διαθέτει το 38.6% του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου,το 8.2% κατέχει το 43.6%,το 24.3% έχει στις τάξεις του το 14.5%,ενώ το 67% μόλις το 3.3%.Συνεπώς,με απλά μαθηματικά,για τα 2/3 του πληθυσμού αντιστοιχεί μόλις το 3.3%!Στις μέρες μας 2,5 δις ανθρώπων ζουν με 2 δολλάρια ημερησίως,δηλαδή κάτω από το όριο της φτώχειας.Μάλιστα το 80% αυτού του ποσού δαπανάται για τις διατροφικές ανάγκες και εδώ έχει ενδιαφέρον να αναφερθεί πώς επιδρούν οι ανατιμήσεις των προιόντων στην ποιότητα ζωής αυτών των ανθρώπων.Κατά τη διάρκεια της διατροφικής κρίσης της περιόδου 2006-2008 η τιμή του ρυζιού αυξήθηκε 216% ,του σιταριού 136% ,του καλαμποκιού 125 % και της σόγιας 107% μόνο για το 2006.Για το 2007 ο μέσος όρος αύξησης τιμών ήταν 40% για προϊόντα πρώτης ανάγκης.Μετά την αποκλιμάκωση των τιμών ακολούθησε άλλη μία άνοδος το 2011 όπου τα είδη διατροφής αυξήθηκαν κατά 35% και η τιμή του πετρελαίου κατά 45%.

fat cat

Σύμφωνα με τη ρήση του Χένρι Κίσσινγκερ <<όποιος ελέγχει το πετρέλαιο μπορεί να ελέγχει τα έθνη,όποιος ελέγχει το φαγητό μπορεί να ελέγχει τον κόσμο>>.Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω λεγόμενα και σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα δεδομένα γίνεται σαφές πως είναι ανέφικτη η κοινωνικοοικονομική ανέλιξη πολιτών των λεγόμενων τρίτων χωρών ιδιαίτερα από τη στιγμή που η μερίδα του λέοντος του πενιχρού μισθού τους,δαπανάται για τη διατροφή.Καθίσταται κατανοητό ,πως μία φυσική αύξηση τιμών των προϊόντων με τα οποία τρέφονται(ρύζι,σιτάρι) που προκαλείται λόγω φυσικών καταστροφών(πλημμύρες,ξηρασία) είτε τεχνητής αύξησης της τιμής μέσω της στοχευμένης μείωσης της παραγωγής ή ελέγχου της από μονοπώλειο ελαχιστοποιεί ,η καλύτερα εκμηδενίζει τις πιθανότητες για βελτίωση της ποιότητας ζωής.Αρκεί να αναφερθεί πως το κόστος του πολέμου στο Ιράκ αντιστοιχεί σε 6 τρις δολλάρια,την ίδια ώρα που ετησίως χρειάζονται 30 δις δολλάρια για τη λύση του επισιτισμού ,σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό τροφίμων.

COLIN FINLAYTHE UNHEARD VOICE?1999 PHOTOSPINwww.photospin.com

Η φτώχεια είναι μία σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας.Στη χώρα μας,μάλιστα γίνεται ακόμα πιο κατανοητή καθώς τη βιώνουμε και καταλαβαίνουμε ακομα καλύτερα τη δυστυχία ανθρώπων που στερούνται βασικά είδη της πρέπουσας διαβίωσης όπως εκπαίδευση,δικαίωμα στη μόρφωση,ένδυση,τροφή.Ιδιαίτερα μάλιστα στο τομέα της εκπαίδευσης , ο αναλφαβητισμός συγκεντρώνει στους κόλπους του σύμφωνα με έκθεσης της Unesco το 2008 , 774.000.000 ανθρώπους.Αξίζει,τέλος να επισημανθεί το γεγονός ότι σοβαρά κοινωνικά προβλήματα όπως ναρκωτικά ,παχυσαρκία,ψυχικές νόσοι είναι εντονότερα σε χώρες με άνιση κατανομή του πλούτου.

Ο ακραίος νεοφιλελεύθερος χαρακτήρας των οικονομικά ιμπεριαλιστικών πολιτικών που εφαρμόζουν χώρες όπως οι Η.Π.Α ή πολυεθνικές εταιρείες στις αναπτυσσόμενες χώρες  προκαλούν την οικονομική αφαίμαξη των λαών.Ένα απλό παράδειγμα για να συσχετιστούν τα όσα γράφονται είναι η περίπτωση του 3ου οικονομικά ισχυρότερου ανθρώπου του πλανήτη, του Amancio Ortega. Άπαντες γνωρίζουμε τις αλυσίδες καταστημάτων zara,pull&bear,bershka όπου πωλούνται είδη ρουχισμού.Οι χώρες παραγωγής αυτών των ειδών ένδυσης διαθέτουν χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, όπως το Μπανγκλαντές(559 $ ετησίως) και κατ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται μικρό κόστος,μεγάλη παραγωγή και ανταγωνιστικά προιόντα.

fabulous-famous-brand-baby4-1297258813

Κλέινοντας, κρίνεται σκόπιμο, αναφορικά με τα όσα παρατέθηκαν να γίνει αναφορά σε μία μάστιγα της εποχής που στοχοποιεί τα θύματα και όχι τους θύτες-το ρατσισμό. Εκατομμύρια άνθρωποι ανά την υφήλιο λόγω της καταγωγής,του χρώματος,της αδύναμης θέσης τους στοχοποιούνται και συχνά ελέω των προβλημάτων τους βρίσκονται σε δυσμενή θέση.Αν κάτι μας δίδαξε,η παρουσίασης της ζωής των υποσιτισμένων αυτών παιδιών είναι ότι τα σύχγρονα προβληματα όπως η δυστυχία,η φτώχεια και η πείνα δεν αντιμετωπίζονται με φυλετικές,πολιτιστικές διακρίσεις για την εξιδανίκευση μιας κουλτούρας και την πρόσκαιρη ικανοποίηση του εγωισμού μας αλλά απαιτεί κατανόση,συμπόνοια,αντίληψη των καταστάσεων και αλληλοβοήθεια στο βαθμό που μπορούμε, από σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Συντάκτης | Σταμάτης Γκούμας

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική, Σταμάτης Γκούμας, απόψεις

Μικρές Γιορτές

Βρέχει συνεχεία σχεδόν εδώ και δυο μέρες…και σήμερα υποτίθεται ή όντως για κάποιους ανθρώπους πως γιορτάζουν οι ερωτευμένοι…και όμως σήμερα κοιτώντας τη βροχή, ακούγοντας την καθισμένη στον καναπέ μου, διαβάζοντας, θυμήθηκα όχι τους έρωτες που πέρασαν αλλά τα δάκρυα… όχι μόνο για τους έρωτες, αλλά και για τις φίλιες, για τσακωμούς, για ανθρώπους που έφυγαν απ τη ζωή μου όλοι με τον ίδιο τρόπο… ξαφνικά…

Πόνος, ερωτήματα… ερωτηματικά οι πρώτες σκέψεις… πολύς πόνος μερικές φορές… πολλά δάκρυα… κι όμως όλα αυτά είναι το ίδιο δυνατά συναισθήματα. Όπως και η αγάπη. Ο έρωτας. Απλά προκαλούν άλλες μορφές συναισθημάτων, ευφορία ή πόνο… δυστυχία ή χαρά…και όλα αυτά ισορροπούν κάπου στη μέση με μια λεπτή λεπτή γραμμή που ονομάζεται αρμονία…

Πολλές φορές ευχήθηκα να μην ένοιωθα πόνο να μην έκλαιγα ποτέ. Και για κανέναν. Ένα είδος μαζοχιστικής υπεκφυγής προς τα συναισθήματα μου, ένας τρόπος να τα εκβιάσω με το έτσι θέλω, ένας τρόπος για να μην νιώθω πια τίποτα σε κάποια στιγμή… και κάπου εκεί… κάπου εκεί ακούστηκε ένα “κρακ”…ένας γυάλινος ήχος να σπάει…να γίνεται κομμάτια και το γυάλινο τοίχος που κάποτε άθελα ή ηθελημένα έκτισα να καταρρέει σαν ένα μάτσο τραπουλόχαρτα… και κάπου εκεί ξεκίνησαν τα δάκρυα… δειλά δειλά στην αρχή… κρυφά, ενοχικά, αυθόρμητα… μη ελεγχόμενα…δάκρυα και αλλά δάκρυα… και πολλά γιατί… τι έφταιξα και νιώθω έτσι, τι έκανα λάθος, γιατί σε μένα, γιατί σε εκείνον, γιατί σε μας, γιατί έτσι και όχι αλλιώς, γιατί αυτός και όχι εγώ… γιατί, γιατί, γιατί…

Πολλά γιατί που με γαϊδουρινό πείσμα χρονιά καταπίεζα και κατάπινα, πολλά γιατί που ακόμα και σήμερα με ενοχλούν και σε πολλά απ αυτά λύση δεν μπορώ να ταιριάξω… ίσως όλα αυτά τα γιατί να απαντηθούν από μια γλυκιά καλημέρα της μητέρας μου… μια κουβέντα με μια φίλη μου… ένα χαμόγελο του πάτερα μου… ένα φιλί στον άνθρωπο μου… ένα παιχνίδι με το γάτο μου… μια πεμπτουσία που ίσως ποτέ δεν θα κολλήσει μεταξύ της τελείως και που ίσως να μην κολλάει πουθενά… αλλά ξεκινώντας να γράψω ένα κείμενο για τον πόνο κατέληξα να καταλάβω πως απ τον πόνο έμαθα και όσα όμορφα έχω να τα εκτιμώ. Όχι πάντα και δεν κρύβομαι πίσω απ την δικαιολογία ότι είμαι άνθρωπος. Όχι. Απλά κάνω και εγώ στην ζωή μου ανοησίες. Ίσως λοιπόν και ας μην πιστεύω στην ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου ή να μην πιστεύω γενικά στις γιορτές (γιατί θέλω να πιστεύω ότι συνεχίζω να προσπαθώ να κάνω την κάθε μέρα μου για κάποιο τοσοδουτσικο λόγο γιορτή) πιστεύω όμως πως κάποιοι άνθρωποι αυτή η μέρα θέλουν να ναι γιορτή… ας είναι λοιπόν να ναι μια ακόμη μέρα αγάπης και όχι μια μέρα γιορτής… και ας θυμόμαστε κάθε μέρα όλοι, γιατί όλοι μας έχουμε κλάψει και έχουμε νιώσει πόνο, να εκτιμάμε αυτό που έχουμε διπλά μας γιατί δεν ξέρουμε αν θα το έχουμε για πολύ…

Ας είναι να αγαπάμε κάθε μέρα για κάποιο λόγο κάτι πάνω σε κάποιον και ας έχουμε στον νου μας να μην είμαστε με το παράπονο και τη γκρίνια κατευθείαν για κάποιο λάθος ή κάποια ατυχή στιγμή…

Σώπα μην μιλάς, Ειρήνη.

Σχολιάστε

Filed under Σώπα.Μη μιλάς Ειρήνη, απόψεις, ιστορίες